Kadınım

Hicâz bakardı gözlerin usul usul

Gül kurusu akşamlarda

Saçların yüzüme savrulur öylece bakardım.

Ellerin de unutulmuşluk,mâzi de yarım kalmış bir sevda

Hüzün yağardı yüreğime,öylece susardım.

Bir keman ağlamasında saklıydı bütün hikâye

Masa üstünde ki kurumuş bir çiçekte

Her nota bir anı yaşatıyordu içinde

Her söz hayat buluyordu geçmişte

Mum ışığında ölüyordu içim

Gâm içinde sönüyordu içim

Kulaklarım da isyan, gözlerimde çaresizlik

Ellerim de boş kalan hayaller

Şimdi umud'un bittiği yerde

Seninle sarhoş oluyorum..

Sussam yalnızlıkla karışık keder yağar üstüme

Kızsam acı'yla gelip hasret çöker gönlüme..

Varlığın dı beni ben yapan

Yokluğun du beni benden çalan

Kapılar kapandı bütün olurlara sen yokken

Yıllar varki sustu yüregim

Sustu aşk'a dair ne varsa

Aldın benliğimi de giderken

Sen yokken ben ben değildim

Ben hiç ben kalmadım sensiz

Şimdi benden kalanıda mı almaya geldin

Bende sana yetecek ben kalmadı artık

Gelip alabilirsin senden geri kalanı da..

Sevgili...

Ne çok sevdim seni

Ne çok susadım bir bilsen sana

Ömrüm avuçlarında oyuncak

Nefesim bakışlarına tabi

Her zerrem kokuna hasret

Seninle yaşayıp seninle öldüm hergün

Seninle ağlayıp seninle güldüm

Ekmek gibi su gibi aradım

Dilsiz kaldım

Sözsöz kaldım

Ruhsuz kaldım

Sen,

Sen benim tek kadınım

Tek varolabildiğimdin..

İzmir/2014