Kadınım!

Suskunluğumu sorgulamayın,

Öyle öğrettiler bana.

Söz söylemeye hakkım yok,

Bir çakıl taşı bile değerliyken,

Ben...

Duvarlar ardından bakıyorum,

Kimi zaman parçalamak geliyor ya!

Delicesine yüreğimden.

Sadece susuyorum.

Ben, kimim ki söz verilecek,

Fikrim bile olamaz ki.

Yırtık kağıtlar misaliyim,

Bir kenara fırlatılan.

Kimim ben?

Ey Yağmur!

Kim senin kadar özgür olabilir, kim!

Ey Rüzgar!

Sorarım size? Kim sizin kadar istediği

Yere gidebilen, kim!

İçimde fırtınalar kopsa da, yine de.

Susarım, kaderimden.

Ben!

Ben diyebilir miyim? Sizce...

Kaç kez kaçmak istedim,

Kendimden...

Pencereye yaklaşmam bile yasakken.

Ben...

Söyleyin, bana şimdi!

Ne yapmalıyım, nereye gitmeliyim?

Okumam yok benim!

Yazmam da yok, söyleyemem.

Kadınım ya!

Yerim de yok, gidebileceğim.

Arkadaşım da yok!

Sığınacağım tek yer; evim.

Derdim çok,

Ezelden beri böyle gelmiş

Böyle gidenlerden.

Kadınım ben.