Kağıttan Umutlar...

Kağıttan sanırdık biz kayıkları

Öğrendik kağıttan değilmiş meğer

Yine uçak yapar salardık gökyüzüne

Hep iniş yapardı komşunun bahçesine

Bir de ağlardık vermezse komşu teyze.

Ben hep seni çizerdim beynimin tuvaline

Gözlerinin renginden al, al olmuş yüzünden

Saçların sonbaharı çağrıştırırmış meğer

Biz mesimleri bahar sanırken

Meğer yılların kışı da varmış

Ne güzel günlermiş o günler

Farkına varmadan yaşadığımız.

Ben unutmadım seni büyürken boyum posum

Ya sen can ya sen beni

Gelirmiyim aklına arada bir sırada bir?

Mevsimin kışı şimdi sahiller kalmış yalnız

Yıkılmaz sanıyorduk oysa kumdan kalelerimiz

Ne kalemiz kalmış ne ayak izlerimiz

Nerde kaleye sakladığımız tertemiz hayalimiz

Hepsi yıkılmış bir, bir büyümeye çalışırken ikimiz

Yer bulmaya çalışırken başka yürekte

Hırpalanmış tertemiz hislerimiz.

Bildiğim tek şiirdi gözlerin korkusuz okuduğum

Kimse bana sen gibi bakmayınca anladım

Neler sığdırmıştık oysa iki küçük yüreğe

Dünya kirletmiş giderken büyümeye.

Hayallerimiz vardı hatırlarmısın

İki büyük can olacaktık

Nohut oda bakla sofa evimiz

Süsleyecektik kuşlar gibi sevinçle

Şimdi evren bir boşluk dolduruyor sayemde

Ben hala çocuk düşlerimin peşinde.

Hadi çık gel aniden kalbim dursun sevinçten

Tasalanma tanırım alnındaki beninden

Anlatacağım çok şey var sana eğer dinlersen

Kim bilir belki ömrüm yetmeyecek

Senin de bana bilmem ki neler, neler

Yiterken gözlerim gözlerinde

Kayıta değer bir şey bulamayacağım

Belki de deniz gözlüm belki de...