Kahretsin İşe Geç Kalmışım.

Ay 'ın Güneş'in yerini aldığı şu kör saatlerde

Güneşe tutunmayı özlemiş bakışlarım sesizliğine dalarken son zamanların

Duvarların esrarengiz karartısında adını bulmaya çalışırken eski zamanların

Eskimiş anılarda ararken ya da tüm serzenişlerini huysuz akşamların

Bir de baktım ki nasılda yanılmışım.

Yanıltmışım ya da hayatın yirmidördündeki tün anlarını kendime inat

İntikam alırcasına nasıl da atmışım kırıklıklara tüm hatalarımı

Nasıl da pişmanmışım.

Kılıfım hazırmış meğerse feryatlı akşamlarda kayışsız kaygan anılarıma

Ben sadece yalansızmışım.

Ilık ağlamalarım da yalanmış oysa benim kaypak hislerim ötesinde

Haykırmayı öğrenmeden ağlayamamışım.

Benmişim ben olmalara inat yanan umutlarımın külü ,tozu ,pisliği

oysaki farkına varmadan kör akşamlarda kendime bastıkça çarpılmışım.

Hiçbir imam düzeltememiş çarpılmışlığını tutuk akşamlarımın.

Yan basarmış o yüzden huzur yolu basamaklarına hüzünden yapılmış pabuçlarım.

Düşmüşüm,kaymışım,kırılmış da sevgiden üremiş tüm parçalarım

O yüzden bir türlü umut kapısını çalamamışım.

Derken bir de uyanmışım.Sabah olmuş.Kahretsin işe geç kalmışım.