Kahveyi Koy

eserken meltemler

peşinde

uçurtmaların

tatlı bir koşuşturma

bu benimkisi

duvarın kenarında

bir çocuk

eller ceplerde dikilir

küskün suskun

öyle kendi kendine

kırmızı halkalar

beyaz halkalar

çıkar dilini

okşasınlar saçını benim

gemileri değil

limanları bağladık

yani hava öyle soğuktu

söndürdük ateşleri

sana gelmez

peşinden koştuğun şeyler

ondan

yazıyorum hüzünleri

bilemezsiniz

yıldız yağan gecelere

kayarken siz

dünyanın

tüm üzgün çocukları

sen şimdi kahveyi koy

ben şiir yazıp geliyorum

hemen yanına

21.11.2012