Kaktüs ve Papatya

Ben bir kaktüsüm,

Sen ise olabildiğine güzel bir papatya,

İnsanlar sevmez beni,

Dokunamazlar mesela,

Hissedemezler kalbimin atışını,

Silemezler hiçbir zaman gözyaşlarımı,

Sen ise olabildiğine güzel bir patayasın,

Yaprakların aşkın kahve falı,

Bulutları kıskandırırcasına beyaz,

Güneşi utandırırcasına hoş sarın,

Ulaşılmazım...

Rüyalarımın uçsuz bucaksız koridoru,

Hayallerimin peri kızı,

Dudağım isminin müdavimi,

Gözlerim suretinin sarhoşu,

Ulaşılmaz bir aşk bu,

Bir saray soytarısının,

Kralın kızına olan aşkı misali,

Öylesine kopuk,

Öylesine hayali...

Çok farklı değiliz oysa ki,

Bana kimse dokunmuyor,

Sana dokunan da yakıyor canını,

İkimizde bağlıyız bizi sıkan toprağa,

Ama sen olabildiğine güzel bir papatyasın,

Bense dikenlerinin ardına saklanmış korkak bir kaktüs,

Ne dudağım selamlar dudaklarını,

Ne de dikenim akıtabilir kanını,

Ne seni yaşayabilirim,

Ne de seninle...