Kalan Harflerini

bu defa çok konuşmayacağım

sevgilim

duygusal geceye doğruluk

yoğunluğunu atamıyorum üzerimden

aralık soğunun

is kokulu seyrek çocuk saçlarında

ve kenar semtlerin gösterişsiz hüznüyle

dopdoluyum

bir güne sığacak ne varsa...

uçurumlar doldurdum

bağırarak isminin ilk harfini

kalan harflerini

saklıyorum kıyamet gününe...

boşluk nedir bilmedim

anlamaya çalışmaktan boşluğunu

başımı kaldıramadım

göğün de sırası geçtiğinde

asıl varlığınla kalmamak için

başbaşa

yokluğunla...

gidiyorum turuncu bir sıradanlığa

kuru kalabalıkların arasından

bir başına çalınmış ıslık gibi

kendime gidiyorum

keşfedilmemiş bir özgürlüğe...

gerçek yalnızlık

kendine özgüdür

onu sen seçersin

başkaları yaratamaz...