Kalan İki Cuma Selası

Siyah dünyanın beyaz güzeline...

Ferahlatan bir havanın

Boğucu yalnızlığından yazıyorum...

Kelimeler boğazımda düğüm sanki

Son nefes gibi dökülüyorlar beyaz kağıdıma...

Bir daha döner mi dünyam bilinmez...

Küçük kıyametim olacak gidişin

Büyüğüne nispet yapar gibi...

Aklımın dağları yerle bir olacak

Gönlümün okyanusları kaynayacak...

Ömür bir ağacın gölgesi

Ve biz o gölgeye sığdırdık sevdamızı

Kimi zaman çiçekler yağdı üzerimize

Kimi zaman bir dal parçası sakındırdı bizi...

Şimdi;

Hasrete döküldü yapraklar,

Gidişine kırıldı dal...

Şimdilik sadece kurumuş ağacımız ve biz varız...

Peki ya sonra?

Kızıl bir kıyamet ve uçsuz bucaksız bir çöl...

Kalan iki cuma selası kadar kıyamet

Yedi gün, yedi ömür

Her gece bir son nefes...

Yalnızlığı çağıracak ilk sur

Ve üflenmek üzere...

Şimdilik sadece sen ve ben varız...

Peki ya sonra?

Kızıl bir kıyamet ve yalnızlık...