Kalbimde Bir Arı Kovanı

Kalbimde bir arı kovanı,

Sahip olduğu acıların en karasından,

Her vızıltıda bir yara açar,

Duygularımın dikenli telinden.

Bu içsel kovan, soğuk ve sessiz,

Karanlık bir zindanın içinde kapalı,

Arıların kanat çırpışı,

Özlemlerimin yankısı, içimi kapalı.

Baharın taptaze havası bile,

Bu kovanın derinliklerinde boğulmuş,

Özgürlüğün ve güzelliğin rüyası,

Burada bir yığın karanlıkla örtülmüş.

Sıcaklık ve ışık, uzak hayaller,

Bir zamanlar benim olan, ama şimdi kaybolan,

Kalbimdeki bu kovan, acıyla dolu,

Arıların işlediği bu eski dertlerin.

Her bir arı, yalnızlığımın bir yansıması,

Kanat çırpışları, bir içsel fırtına,

Kovanın derinliklerinden yükselen çığlık,

Özlemlerimle dolu, karanlık ve bozkır.

Şehirlerin gürültüsü, dünya'nın telaşı,

Beni bu kovanın içine hapseden,

Sonsuz bir hüzün ve kaybolmuşluk,

Burada arıların zıplayan huzursuzluğu.

Gözlerimden süzülen yaşlar,

Kovanın içine düşen her damla,

Beni daha da derin bir karanlığa çekiyor,

Özgürlüğün ışığına hasret bir çığlıkla.

Kalbimde bir arı kovanı,

Sonsuz bir boşluk ve kasvet içinde,

Her vızıltı, her acı, her yalnızlık,

Beni daha da derin bir karanlıkla sarar.

Bu kovandaki arılar,

Bir zamanlar tatlı balın umudu,

Şimdi sadece bir acının yankısı,

Kalbimdeki sonsuz bir yara, sürekli kanayan.