Kalbimi Bıraktım

söküldüm ağaçlar gibi yerimden

ne ağladım ne yandım

yeni güne yine senle uyandım

vazgeçmedim senli kederimden

koydun ya beni en karanlığa en derine

kalbimi bıraktım kuş seslerine

paramparçayım ancak gözlerin lehimler

ellerin toplar kırılan yüzümü

sıralar kirpiklerin devrik sözümü

yazılmamış şiirler betimler

koymadın ya beni uzun saçlarına

kalbimi bıraktım dağ yamaçlarına

şarkılar alır desem yalan alnımdaki ateşi

tuzlanıyor günden güne içimdeki deniz

kıyıyla hasret çekmek yönüyle tam kardeşiz

bir volkan yeri olmalı yokluğunun eşi

koymadın ya beni gerçek zamanlarına

kalbimi bıraktım şiir limanlarına