Kalbimin Celladına
'Alın yazımı okuyorum gözlerinden
katlim senden
katilim sen'
savrulan kelimelerim sana rastlıyor ömrümün dem makamında
irkiliyorsun
korkma ben ancak ömre ömür katan bir suyum
Bayırdan bir kız koşuyor ekose etekli
elinde özgürlüğü
gözlerinde umutlar
dudağında koca bir gülümseme
yıllar yıllar önce...
bilseydim kalbimin üzerindeki acı nefesini
daha mı az üzülürdüm şimdi?
Arada kaybolan zaman var
satır arası hikayeler
hiçbiri senden ayrı değiller
kesişen tüm doğrular sende yanılıyorlar hüznüm
bilseydin belki
belki bilince severdin
mutluluk bir kuş misali zamana harcatıyor kendini ancak
beklemek soğuk bir gölgenin uzvunu
kaç kez korkutur insanı acı?
Korkmuyorum senden ölüm
bağrımda tökezleyen umutlarım kadar acıtmaz ruhu bu bitiriş
bir sen var küf kokan defterlerin kıvrımlarında
nerde kaldığımı bana hatırlatan her daim
bak incindiğim yerden vuracaksan her an
kaybetmelerime şeytan misali sevinecekse kelimelerin
bir düşte daha aratma beni kendimi
bir ömre kaç hikaye daha sığabilir ki hüzne doğru?
kabimin kellesini bırakıyorum avuçlarına
hadi
bugece ol celladım