Kaldırım Taşı Yalnızlığı

Kapattım gözlerimi gidişlerine

yanımdasın sandım

gitme dedim sana sayfalarca

gitme

ellerim boşluğunu tutunca anladım

sen gideli çok olmuş...

bilmem kaçıncı şiirim bu adına yazılan

kaçıncı kıvranışlarım cümleler arasında

ve kaçıncı boğuluşum hatıralarda

görüyorum ki gitme diyeli çok olmuş

dönmeyeli isyanlar çoğalmış adının karşısında...

kimi zaman;

bir kaldırım taşı yanlızlığında

kahkaha sesleri kulakalarımı tırmaladığında anlıyorum

kimsesizliğimi,

kimi zaman;

bir otobüs durağında, tren garında

ayrılırken sevgililerin döktüğü gözyaşında

kendi avuçlarımı ıslatırken anlıyorum sevilmemişliğimi...

ve şimdi

kapattım yüreğimi gelişlerine,

şerh koydum dönebilme ihtimallerine

dön diyeli çok olmuş

dönmeyeli yitirmişim içimdeki sevgimi...