Kaldırımda Turp

Ne bu heyecan, ne bu telaş;

Kaldırımda turp,

Kaldırımda turp,

Kaldırımda turp,

Ve tam derken yine kaldırımda...

Turp dedim ben kesip seni...

Sandın dinlemiyorum,

Sandın heyecanını duyumsamıyorum...

Bir öncekinin yaptığı gibi

Ayağımın tersiyle konakladığı yerden

Savuran o insan olma korkumla

Duyurmaya çalıştın kendini...

Mutluydu oysaki yerde

Çürümeye bırakılmış turpun,

Filizlenmiş haliyle yaşama dönme çabasından,

Mutluydun sende onun yüzeyinde açan.

Tomurcukların varoluşundan

Heyecanlanmıştın...

Oysaki kimin umuruydu...

Çektin deklanşöre basarak...

Sonra görsün istedin

Sağındaki solundaki insanların;

Boynunu bükmeyip

Yaşam savaşı veren turpun

Var olma savaşını...

Kimin umuru, kimin umuru

Sen, çocuk ruhuyla sevinirken

O ruhu bırakmış nice insanın, şaşkınlığıyla

Kimin, kimin umuru

Bir ayak hamlesiyle savrulurken turp.

Sen yüzündeki gülümsemeyi dondurmuşken bir an...

Kimin umuru, kimin umuru...

Kalan tek kare kadrajınla yanıma geldiğinde.

Ürkek, ürkek;

Kaldırımda turp,

Kaldırımda turp,

Kaldırımda turp,

Elinde makinen

Ekranında turpun...

Ben döndüm sana

Kaldırımda derken sen

Ben dedim turp...

Bu turp

Kaldırımdaki turp...

Bu turp

Yaşam savaşı veren turp...

Sen huzurlu, ben huzurlu

Yanımızdaki mutlu.

Kaldırımdaki turp

Orda itilmiş kırgın, buruk,

Yalnız.

Tekrar yaşam savasında;

O turp...

Yolumuza devam etmek zorunda kalırken...

Sen kadrajında kalan turpla

Kendi boşluklarını doldurdun...

Onun kadar buruk, kırgın ve yalnız

Olup onu da yaşadın bir an...

Ne yapabilirdim dedin,

Ne yapabilirdim...

Turp kaldırımda...

Kaldırımdaki turp

Orda.

Kaldırımda turp,

Turp kaldırımda.

Turp orda...

Orda, tek kare, kadrajında.

14 Nisan 2009

Gülten Ağrıtmış