Kalem Yazar Ben Bozarım

/Kaç gerçek bir hayali götürürür

Ve sürüklenirken hayat

Gerçeklerin peşinde

Utanır da kendi yokluğundan

Bir yalana mı dönüşür?/

Canım

İnsan tarafım

Omuzların ne kadar küçük

Nasıl dengede durabiliyor

Bunca melekle bunca yük?

Ağlamaksa

Senin işin

Acımaksa sen

Yanmaksa cayır cayır

Seni söyle kim kurtarır

Canım...

Candaşım...

Şimdi ne söylesem bana

İnanmayacağım

O halde canım

Bir serçenin kanatları kadar

Küçük ellerimle

Boş bir sayfanın savunmasızlığı kadar

Yalnız kelimeleri barıştıracağım

Canım

Öyle bir susmuşum ki bu aralar

Sesimin titreşiminden,

Kırılmış kalbi en uzakta

Ve kalbi en yakında olanlar

Meğer kalpler canım

Camdanmış

Ve cama canım

Kan damlamış

Olmazla olurun

Evetle hayırın buluştuğu yerde

Herhangi bir belkide

Titriyor yine adımlarım...

Canım

Candaşım

Uzar içimde yer altı tünelleri gibi

Karanlık ve biçimsiz bir bekleyiş gibi

O soğuk

O soluk

Sorgu iklimi

Bir bilinenli

Bin bilimeyenli hayat denklemi...

Canım

Artık köhne bir canım

İhtiyatlı bir gülüşün arkasından

Ve gezgin iki bulutun arasından

Gözleri kamaşarak bakan

Kuşkulu ve kuruntulu bir güneş kadar

Yalnızım

Sen yine de

Kalbimi yokla ara sıra

Hangi çözümsüz davanın peşindeyse

İçimin hangi kuytu köşelerinde

Kime gücendiyse

Bul

Bul ve vur

Vur elindeyse...

Ah Canım

Bilsen nasıl sıkkın canım

Bir yokuştan aşağı yuvarlanır gibi

Öperek iniyorum gözlerinden hayatımın

Kendime öyle hesapsızım

Bir yanım

Hep yanımda

Onsuz yarımım,

Ama ya diğer yanım

Hain

Kendimden sanmıştım

yine yüzüstü bırakıp gitti beni

Yan/ıl/dım

Soğuk,paslı ve ıslak bir demirden

Daha buhranlı bir karşılık bul bana

İçimin karşılığı

Düşüncemin karışıklığı

Cismimin kırışıklığı

Düze insin ruhum

Bana bir yol ol

Ya da sonum

Canım

Candaşım

Kelimeler boyu uzar sana yolculuğum

Susarım

Peronlar dolusu bekleyişler

Issız bir vedadan kopup

Doluşur sayfama

Kalem yazar ben bozarım

Kader yazar ben bozarım