Kalemi Kırılmış Şairler

Belki iki yaprak arasında

Belki bir kalem ucunda

Belki demir parmaklıklar ardında

Darağacında bulacaksın beni

Ruhum boyun eğmeyecek esarete

Hiçbir yüreğe pranga vuramaz gardiyan

Acı, hüzün nüvemde var

Sancıyla doğar sancıyla ölür insan

Sinsi örümceklerin ördüğü ağları yırtığım için

Üstümüze çullanıyor duvarlar

Dilimize kelepçeler vurulsa da

İçimizde volkan kaynar

Yüreğimde memleket

Yüreğimde aşk

Siyah beyaz hatıralar

Kalemin suçu ayan

Abadiye karalanmış satırlar

Kâh karalar kâh kırılır kalemler

Bedeni tutsak eden demir parmaklıklar

Dil sürçer vaka kalem sürçmez

Belki bir gün de infazımızı yazar

Kalemi kırılır şairlerin

Hüküm aynidir bir evvel

Nazım Hikmet sürgünde

Sabahattin Ali zindanda

Mahpus damlarına Can Yücel

İki satıra sığar mı ömür

İpe çekiliyor ağır ağır duygular

İzi baki kalır, kırılmazsa

Kaleme dikte edilir karar

İşte o gün toprak olur beden

Kırılmışsa şair'in kalemi

Sessizliğe bürününce ruhum

Mısralarda bulacaksın beni