Kalender

merdivenleri çıkar yaşlı adam

boynu bükük

adımlarını sayar

bastonunun izdüşümündeki pöti-kareli taşlar...

yalınlığı

yankılarını sürükler

büyüdükçe büyür gözleri

susar dili damağı

sakin oturur köşesine

gölgesi yamacında

anne masalı söyler

mırıldanır içinden

ama...

yalnızca içinden

terk ettiği şehirleri sayar durur

bıraktığı onca şeyden sonra

pişmanlık türküsü söyler

bağıra bağıra

ama içinden...

kırılır içinde kırlangıç kuşlarının kanatları

sarar durur

bir köşede sessiz

hep boynu bükük kalır

yedi veren güllere inat

aldırmaz artık

kalenderdir adı

alışkındır sureti asık aynada

almaya korkarım

bu son olsun

kıyamadıklarıma...

Md.