Kalleşlerin Türküsü

bir gün deniz kabuğu kesti ayağımı

sonrasında tuzlu su dağladı

o zamanlar çocuktum aldırmazdım

nasılsa annem vardı sarardı yaralarımı

zeytin mevsimiydi el bilmez acısını

ben bilirim Kara'nın ve ayrılığın

dahası yanar döner bilyelere takılır kalırdı aklım

ne giden umurumdaydı ne gelen

her bulduğum rüzgarda

uzaklara serpiyordum  avuç avuç umutlarımı

sonraları gidenlere el sallamak huy oldu

döner mi dönmez mi düşünmeden

artık uzak illerdeyiz deniz sen ve ben

hayalin çok çok ötelerinde kaldık

on beş yıldır bana ulaşmayan sesine inat yazıyorum

artık ben daha bir babayım

sen ise çocukluğumu öldürdüğünün

farkında bile değilsin

şimdi kalleşlerin türküsünü dinliyorum

 ’ kara tren gecikir belki hiç gelmez’