Kalmadan

sarı sıcak bir ürperti

gene kaldırım düşkünlüğü

yalnızlığımın tek ayıbı...

isyanımı kimse anlamadı

ağaçlar gibi zamana yayıldım

gölgemde kalıp

bıçakladırlar kalbimi...

hiç kimseyi kaybetmedim

ben kayboldum onun yerine

iki dudak arasında izim

iki kulak arasında sözüm

iki kış arasında yazım

kalmadan...

insan kimi zaman

uyumayı da bilmez

uyanmayı da

düşle gerçek ayırt edilemez

sabahla gece eşitlenir

ölüm kalım mücadelesi çıplaklaşır

her şeyin bittiği anda

aşk çıkagelir...

yeryüzünü sevmek özgürleşmeli

insan an be an izleyebilmeli

büyümesini bir yoncanın

bir karıncanın yarasını sarmaya

mecalimiz olmalı

ben ki işçisiyim bütün insanların

bütün insanlar da

birbirinin işçisi olmalı...