Kalmamakta

insan yorulmak bilmez gülüşlerini izlerken

hiçbir şeyin olmasa gençliğin kırılırdı bekleyişime

saçların bekletirdi iç işleyişini yürek yanılgılarımın

sözsel davranmalıydık belki yolculuk zordu

kuşları izlemek öğle ve akşam arası

gölgeler büyüleşir ya sen sarıdan kopkoyu kahveye içerlersin

iç işleyişlerinle ağlarsan ağlarsın ama sonu yok güzelliğinin

sen sana rağmen senleşirsin nasıl geçtiğini anlamam ömrümün

ne ömrüm şikayetçi senin senleşmenden ne ben sitemkarım

evim adresim yok yanım yörem saçarlınla içtenlikle bağlıyım

budur tek bakmaya devam etmek kararım ince sazlı bir aşk acısına

ben ölürsem geride bıraktıklarım kalır arkadaşın sırdaşın

bana ve kendine rağmen korkma ölmek tek sigortasıdır aşk salının

hiçbir deniz batıramaz seni koyu hülyalı bir üşüme seansıyla

seni bilirim yaşarsın ya konuşursun bakkaldan ekmek alırsın

korkma şaibeli değiliz bu dünyanın ortasında eminiz bu biziz

bizim bizliğimiz ve ayrılığımız öylesine bir ortak noktamız

ölmekte birleştiren çözümlerimizi sonsuza kadar öpüşmekli

ayrılığı paylaşmak güzel sanırdım biçimliymiş oysa sadece

ölüme çare yoksa sonunu düşünme kapalı yolların an be an

dizlerimin sızısında sana koşan ömrümün gururuyla ben

kalmak için gideceğim birgün ...kalmamakta...

uzun anılarla kısalır sanırdım gecenin kıt kanaat sorusu

güneşin A harfiyse senin yüzündeydi tek seçeneğimdin

çarşı pazar kent orman...soytarıydı kefenimdeki hallerim

sana özgürce dokunamadan öldüm ben...