Kalp Boğumu

sen!

koca şiiri katlettin vefasızlığınla

gözlerine söylenmiş sözcükleri

kalbine yapılan imgeleri

mahfettin yalanlarınla..

inci gibi dizmiştim boynuna aşkı

ellerin güneş ışığı,gülüşün gecenin aydınlığıydı

kusur bulamıyordum bedenine

ve her gece bana geldiğinde;

pembe hayallerim kızarıyordu

sana gül renginde hayat sundum

kendimi karanlıkların orta yerinde buldum..

yürüyüşünü düşünüyordum yanımda yokken

saçlarının rüzgarla savrulduğunu

ve kokun doğaya karışınca;

bütün çiçeklerin boyun büktüğünü

ciğerlerime seni dolduruyordum

aşkım boğuluyordu ama

ben hep susuyordum

içemiyordum aşkı kana kana

ve ayrılıkla başbaşa kaldım yana yana..

mavilikler peydah oluyordu duygularıma

gözlerinin renginden katıyordum çünkü hayatıma

her zerrede sen vardın

ama zerrelerini bile bırakmadın

koşarak kaçtın can evimden

canımı peşine taktın..

önce sana şiir yazdıran kabime küfrettim

sonra kağıda döken ellerime

okuduğum için gözlerime

ve bütün ruhuma küfrettim

senli bütün duyguları katlettim

ama küllerinden doğdun her sabah

yakamı bırakmadı hayalin

ellerini çekmedi hayatımdan gözlerin..

sen!

koca şehri katlettin vefasızlığınla

her sokak,her cadde sen kokuyor

keşke başka şehre gitseydin

kokunu aldıkça kalbim boğuluyor..