Kalpağı Başında

*(1)Kemik için ilik neyse, insan için bilgi odur;

insanın ziyneti akıldır, kemiğinkiyse iliktir.

Bilgisiz (kimse) iliksiz kemik gibi boştur

iliksiz kemiğe kimse el uzatmaz.

Varlığın her insana öğüttü Uğur

Seni insanın insana aşk-ı eğitti Uğur

*(2) "Çünkü İnsanoğlu bile hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları uğruna fidye olarak vermeye geldi"

Ayın yirmi dördü geldiğinde ocağın

Pis bir barut kokusu tüner namlunun ucunda

Ayazında Ankara üşür, üşüdüğüdür zamanın

Ve doğduğu andır zamanın öldüğünü sandığı anda

*(3)O dilediğini rahmeti içine kor, zalimlere ise elîm bir azâb hazırlamıştır

Hiç okumuyorlar mı? Allah'ım yazıtını

Sana iman ettiğini söyleyenler,

Senin imtihanına mı tabiiler

Yoksa kendi hesaplarını mı görüyor Allah'ım?

İnsan diye yarattığın katiller

Sanmayın dostlar bir insan vuruldu

Çoğu azımıza, varı yoğumuza döndü

Aramıza iyi bilinirdi diye yazıldı

Sırtı sırtımıza, yüzü yüzümüze döndü

Başında kalpağı, gururla duruyor Uğur

Öldüğünü sananlara inat, bir daha doğuyor Uğur

Kalpağının ağırlığından başı, ezilmemişti bir an bile

Memleket denen yokuşu çıkarken yüksünmemişti

Elleriyle tuttuğu ve dahi yazdığı kalemi

Bir kere bile boynunu bükmemişti

Çağırsam gelecekten gelirdi

Dökülsem gökyüzünden tutardı

Işısam aydınlıktan tanırdı

Bilirdi ne idi insan olmak

Ateşi gömlek bilip giyenlerdendi Uğur

İnsanı melek bilip sevenlerdendi Uğur

Daha birbirimizi tanımadan sevmek

Görmeden-de izimizi bulmak

Farkında olmadan aynı yolda yürümek

Kaç el tuttu kim bilir sıcaklığını Uğur?

Dağ olup yamaca dönerdi Uğur

Dal olup güneşe yürürdü Uğur

Kerbela'da yanan ateş içindeydi

Çarmığa gerilen akıl başındaydı

Tufana tutulan gemideydi ruhun

İnsandan insana gidiyordu yolun

Aydınlığın insanı alçalttığı yerdeydi yüreğin

Cahilin duracağı yere kurulmuştu bilgeliğin

Kalpağını yere kim düşürdüyse

Düşecekte sırattan

Kim yerde bıraktıysa kalpağı

Kaçamayacak karanlıktan

Bu bir hırka gibidir taşıdığımız sırtımızda

O bir öğüt gibidir tuttuğumuz başımızda

Bir an başlar, bir anda biter, an gibidir ömür

Bir can doğar, bir can ölür, yeryüzü canla örülür

Sonsuzluğa yolculuk eden zaman gibidir ömür

Her can bir can'la yaşam olur, ölüyken de dirilir

Heykelin dikildi böylece andımıza Uğur

Ölürken de yaşadı varlığın canımızda Uğur

Şimdi öldüğünü nasıl kabul edecek melekelerim

Hayır, ben şimdi, ben şimdi ölmeyeceğim

Ne zamanki bütün insanlık erer huzura

İşte o zaman, seni toprağa gönül rahatlığıyla gömeceğim

O zamana dek sürer bu savaş, savaşımız

Mayına da basar, dinamite de ayağımız

Yoluna çıkar, peşine düşeriz kararlılıkla

İzini sürer, yok eder karanlığı aydınlığımız

Şimdi yürüyor, yolun daha başında Uğur

Bizleri de çağırıyor, kalpağı başında Uğur

*1(Atabetü'l Hakâyık-Yükneli Ahmet Edip)

*2(İncil-Markos 10:45).

*3(Kuran-ı Kerim 76/30 İnsan(Dehr suresi)meali-Elmalılı Hamdi Yazır)