Kalpten Gül
Kalpten gülmenin bedeli ne ağır..
Öyle yalnız olursun ki
Dokunulmazlığınla
Kendi kendinle
Umursamazlığınla...
Yapayalnız ve çıplak
Keşke sana dokunabilsem
Elimi boşluğa sallıyorum sanki
Bir kez dokunsam
Sadece bir kez baksan bana
Ben de yaşasam yeniden
Sensiz sevinçlerimi hatırladım şimdi
Bir hapşırıkla duran kalbimi
Yorgun gönlümü ...
Papatya toplarken değdiğin
Yere uzandığında başını koyduğun
Her yerde parçalanmış benleri hatırladım
Keşke senin olsam
Hem de kalpten güldüğün o anda
Kimse dokunamazken
Seninle senin arana girsem
Ve beni umursasan keşke
Seninle ağladığım duvarları yıktım ben
Bir kere gül diye öldüğüm zamanlarda
Nefesinin uçurduğu uçurtma gibi
Nefretinin dağıttığı saçlarım gibi
Uzakta ve darmadağınım
Bir kez kalpten güldüğünde
Sadece o an içine girebilirmişim
Öyle dediler bana
Bir ben, hazır nefretine
Ama ben...
O uçurtmayı bekleyen benim
Ya da
O kalpten gül'e hasret
Mavinin sahibi..