Kan Kokuyor Toprağımda Açan Güller
bırak tanıma beni çanakkale/de şehit olanı tanı
ismini öğren/de gel
vazgeç gururundan insan olda gel
bırak mini etek giymeyi dekolte yapmayı göbeğini göstermeyi
islamı öğren/de gel
bırakma ağlamasın gözün benim için
öğrendiysen
deden/le
dedemin mezarı yanyana çanakkale/de
kefensiz yatan ejdadını tanı
vazgeç gönlümü yıkmaktan
tanı beni bırak elime para tutuşturmayı
dalgalanan bayrak kırmızı beyaz
bilmelisin ben kırmızı severim beş kuruşu fazla olsun derim
kıroyum
öğren beyazı ne çok sevdiğimi
ölünce giyerim
gel tanı dicleyi öğren fıratla buluştuğu yeri
vazgeç uzaktan bakmaya
gel hele tut elimden sarıl bana hisset yaşadıklarımı
otur karşımda gör beni gözlerinde sevdiğini göreyim
paran parça olmuşum
tut elimden topla beni mezapotanya/da
öğren beni
insanım
bu toprağın çamuruyum dilim belli dinim belli
bırak yıkma dağlarmı
vazgeç donkişotlara hizmet etmeyi pederin eteğini öpmeyi
gel gör munzuru avuç avuç iç suyunda korkmadan arıtmadan
al Kuran-ı kerim'i eline yükselt arşa doğru
bilmeyen öğrensin din kardeşiyiz
imanlı insan kimsenin hakkını gasp etmez
zülum etmeyi bilmez
mümin olan insan kan dökmez
bırak yıldızlara bakmayı
başına şapkayı takana bak
kaç kişi yürüdü idam sehpasına takke uğruna
vazgeç ağlama geçmişe
dün ölüm vardı toprağımda yarın olmasın
ölen benim öldüren benim
doğu benim batı benim
dinimiz bir Ahmedim
kuzey benim güney benim
kıblemiz bir Mehmedim
kan kokuyor toprağımda açmış güller
bülbül uzaklaşmış gül/den
oysa ne çok severdi kırmızı gülü bülbül
korkuyorum adım ayrılık olacak
bir çoban seni koparacak gül
bir avcı beni bulup vuracak
bülbül
yaban olur güle
dikenli tel olur gül sevmeye gelen bülbüle
ağlama ben gittikten sora