Kan Yağar

Soluklaşırken gün

Çardağına yüreğin çay demi hüzün düşer

Gece şarkıları vurur keman

Gözlerimde cam kırıkları

Ağlayamam

Özlem kara semahıdır aşkın

Döndükçe toprağa gömülen

Kabir yalnızlıklarında

Yıldız gölgeleri içilir

Nehir diye

Kaybolur mavi

Dalgasında uzun saçlarının

Arınamam

Dudak çatlar

Susuzluğundan

Şehrinin yağmurlarını dilenirim

Yağmaz

Kan yağar

Gökyüzünden omuzlarıma

Kızartana kadar kan kırmızı

Yorar yorgunluğumu

Yoğrulurken seni

Esir zamanlar yükler gece

Taş diye üzerime

Taşlaşırım buzdan heykel misali

Şehir parklarında....

?' seni umudumun kopçalarını kopardığım yerde bıraktım ?'