Kanayan Deniz

duvarın içinde yaşayan böcek

nasıl dinlerse uğultuları,

üstüne kan çökmüş denizin

kayalara vuruşunu

dinlerim saatlerce.

iki kaşımın arasında dolunay

gözlerim iki kara martı

patlar deniz, kırmızı lacivert

batan yüklerin ağırlığınca,

tutkulu bir kartalın görkeminde.

aşkın sırtından bakarım aşka

emerim deniz kokusunu

kusana dek aşkı.

camille claude'in atışı gibi

heykellerini nehre

paslı anıları atarım denize,

dirilirim soluk almadan

boşluğun yarattığı sessiz senfoniyi

çalar gibi, akıcı ve tekrarsız.

kanatlarını açınca gözlerimden

kara martılar, beyaza bulanır.

caddeler ve duvarlara

dolar deniz kokusu,

böcek çıkar duvardan.