Kanımı Kanına Katım

Aldılar insanlığımı benden çocukken

Sürüklediler köy meydanında ibret olsun insan olana

Kin nefret tohumu ektiler toprağımıza

Başak olmuş buğday kan damlası

Metropol/la sürüklediler masumiyetimi

Kimine göre köylü kimine göre yobaz

Kimine göre eşkıya

İnsan olarak görmedi gözleri

Kalbim kaç yaşında bilmem

Öyle büyük/ki toprağa sevdam

Bir/gün örtecek beni saracak bu toprak bedenimi

İnsanlığım kalacak kan dökülmemiş toprağın üstünde

Kaç yıldır bilmem sana kardeş dedim

Kanımı kanına katım

Evimde can büyüttüm senden bir parça

İnsanım insan seni beni yaratan

Allah değil mi kürtmü türkmü

Lazmı çerkezmi arapmı ne fark eder insan olana