Kankardeşi

düşmekte var bu oyunda...

kalkmakta...

böyle bilmeseydik biz

hiç çıkarmıydık bu yola...

kırgın değilim...

küskün değilim...

dedim ki...

kaderde ne varsa

kucaklamak değil mi ki

hayat...

ve aldandık biz

hemen kandırdık kendimizi...

duymaya dahi izin vermeden...

mutlulukmuş, aşkmış huzurmuş...

hüzünmüş, çileymiş, sancılarmış...

her anımızda dik durabilseydik

gelir miydi bunlar başımıza...

bize verilen bu rollere

neden böyle kapıldık ki...

ıssız sahnelerde

maksadını unutup

dedim ki çocukluk sırdaşıma...

'biz, bu yola çıkarken

oysa bir hedefimiz vardı...'

hatırlar mısın?

sözvermiştik birbirimize...

ulu bir çınar ağacının altında...

o kadar güzeldi ki

hayat...

düştükçe içine biz

sanki bu dünyadan uzaklaştık...

ağır ağır...

yazık...

boşa akan kanları

parmaklarda birleştirirken biz,

hiç tahmin eder miydik

böyle manzaralara takılıpta

yolda kalmayı...

12.09.2012