Kapanır Kara Kaplı Defter

kapanır kara kaplı defter

yaprakları arasından bir ışık süzmesi

ince narin elleriyle dokunur parmak uclarına

yavaş yavaş

tane tane konuşur

dudakları arasından çıkan her sözcüğün kıvrımına

heycanla donar damarlarımdakı kanım

sesiz bir gülümseyişle uyanır

her sabah koynunda küçük bir güvercin

çırpınır kanatlarnır aniden

yerli yersiz iç çekmelerden

ibaret kurur dudaklarım

acılır sonsuza kapıları

engamesiyle

zamanın geri getıirdiklerini alır götürür

kör dipsiz kuyularda haps eder

eskiden geriye bir tutam renk kalır

o da kaybolur gider gök kuşağının

eşsiz güzelliğinde...

M.d