Kapısı Çalınmayan Ayrılıklar

Zaman diye başlayan bütün cümleleri

İdam ediyordum gözlerimde

Pişmanlıklarım kadar düşüyordum dehlizlerine

Suskun bir fon müziği gibiydi gözlerim

Anlatılanı anlamayan öğrenci misali

Bütün suçu öğretmeye çalışana atıyordum

Bilinmeyen bir denklem değildi aslında

Bilinen her şeyi yapsam da

Kaybetmek gibi

Onca yıldan sonra bütün alfabe düşmandı bana

Hangi harfe tutunsam

Bağırır ,çağırır

Sessizce küfürler dizerdi bana

Yanı başımda oturan saatler eski bir tanıdık misali

Yüzüme vuruyordu

Konuşuyordu ...

Susuyordu ...

Ama

Hiç terk etmiyordu

Ön sözüne bakılarak yargılanan kitap gibiyim

Tek cümlemde idam ediliyordum

Bütün kelimelerime ipotek koyulmuştu

Yalnızlığa bürünmüş soğuk gecelerin

Hırkasını giymiş dervişi gibi hissediyordum

Yalnızlığı mı harcıyordum

Bitiremiyordum

Aslında sen gelsen ben yağmur olup düşerdim saçlarına

Senin gözlerine açardım bütün sabahları

Kahve fallarında kısmetim sen nasibin ben olayım derdim

Bütün secdelerini sana yapmış bir şairin

Alkollü şiiri idim

Ben şimdi cennetten yalnız kovulmuş gibiyim

Oysa beraber işlemiştik bütün günahları

Sen giderken gözlerimde küskün matemler

Çalınmamış kapılar bıraktın

Oysa Kalbime düşün ilk cemreydi gözlerin

Dudaklarında öğrenmiştim ilk öpüşmenin günahını

Saçlarına dolamıştım bütün kaderi

Oysa bütün alfabe hüküm giydi senden yana

Hangi harfe tutunsam tutsaklık , özgürlüğü çalınmış düş kırıklığı

Sessiz bir şarkısın şimdi , bilinenlerin aksine

Bilmeye bilmeye ayrılık besteledin işte ...

...

..

.