Kapıyı Çalınca

Bunca yaşadın düşünmedin hiç ölümü

İstemesen de soldurdu bak gülünü

Yaşamamış olursun dününü bugünü

Beklemedik anda ölüm kapıyı çalınca

Şakıyan söyleyen diller söylemez

Dertlensen artık derman eylemez

Gül yüzün, bakan gözlerin gülmez

Ansızın bir anda ölüm kapıyı çalınca

Bunca zaman düşündün mü zamandan,

Sana emanet verilmişti taşıdığın can,

Gelince dönüşü olmaz sen buna yan,

Umursamadığın anda ölüm kapıyı çalınca

Yarını hiç düşünmeden kendini yaşadın,

Bilmez misin senden öncekileri bakmadın

Bak sonunda pişmansın elleri boş kaldın.

Bağırsan da koşan olmaz ölüm kapıyı çalınca

Ne kadar çok uzun ömür yaşarsan yaşa

Tüm yaşayanlar için ölüm gelecektir başa

Sadece ismini şanını yazarlar dikilen taşa

Unutulur gidersin ölüm kapıyı çalınca

Hava ne olursa olsun seni oraya koyacaklar

O mezarda ne yaşadın hiç sormayacaklar,

Ahir kelamını mezarında sana soracaklar

Ne cevap vereceksin ölüm kapıyı çalınca

Ecel geldi gideceğin yeri gördün

Bir gün bende gider miyim dedin

Taşıdığın sayılı son nefesi de verdin

Nefes de kalmaz ölüm kapıyı çalınca

Yalnız kalıyorsun konulduğun o yerde

Sorsam bunca sevenlerin hani nerde

Yükün hayırlısı ise sana çare olur derde

Çareler ararsın o an ölüm kapıyı çalınca

Bunca eşin dostun ardından yasla ağlaşır,

Dost akrabaların tabutunu sırtında taşır

Toprağa giderken herkes üzgün bakışır.

Üzerine toprak atarlar ölüm kapıyı çalınca

Düşün taşın aklını iyi topla başa,

İnsan gibi verilen ömrünü yaşa,

Ecel beklenmeden geliyor başa,

Hazırlıklı ol işte o an ölüm kapıyı çalınca