Kar Gibi Bir Şey

hay aksi suya düşen şeyda

güldükçe gülen söz

tek nefes alışın yaşamak

aşkın azizliği

basıyorum kalbine inatla karanlık

bazı şairlerin uğrunda ölmek istediği

kar gibi bir şey yağıyor ufka

göğsünü çiçeklemiş geliyor deli bahar

ilk kim söyledi kuşlara sesinin ismini

çocuk

şu öfkesine sinek kaydı duruşlar

dudaklar yaşlanıyor önce

alnı ve saç telleri ve gözleri

ağlayınca korkudan kan

ve kinden

avuçlarından

kar gibi bir şey yağıyor işte

soyulmuş duvardan mevsimin binbir rengi

el üstünde tutuyor el

bal güneşli gülüncük zaman öyle mi

ah zerdali düşleri ah

ölmeler yalan

açarken kuşlar bir koca mavi

göğe uzak göğe yakın

kar gibi bir şey yağıyor bak

hoş vermiş günü güneşi

görmeden bir kez daha seni

karanfilin gözleri tomurcuk

çocuk

kan gibi bir şey yağıyor ne tuhaf

ne tuhaf seni anlamak

canlıdır gözleri bütün resimlerin

vaktidir belki

kırk yerinden kırılmış öykülerin

yutkunup ortalık yerde

yorulup yasını tutmak