Kar Yağarken

Kar yağarken bir şehrin tenha sokaklarına

Ruhum sıkışır ıssız bir odada

Hatırlarım kimsesizliğimi

Dostlarla geçen şen günleri damıtıp zihnimde

İçerim sabahlara kadar

İçtikçe çoğalır yalnızlığım

Dimağımdan yükselen tatlı esintiler

Kekremsi tatlar kusar dilime

Bunlar hep kar yağarken olur

Bir şehrin tenha sokaklarına

Şaha kalkan yalnızlığım

Bir mendil bile vermezken

Efsunlu hatıralar siper olur umutlarıma

Mavzer olur, mermi olur

Lakin böyle uzakta

Ağzımda hep o kekremsi tat olur

Bunlar hep kar yağarken olur.