Kar Yağarken

Kar yağarken bir şehrin tenha sokaklarına
Ruhum sıkışır ıssız bir odada
Hatırlarım kimsesizliğimi
Dostlarla geçen şen günleri damıtıp zihnimde
İçerim sabahlara kadar
İçtikçe çoğalır yalnızlığım
Dimağımdan yükselen tatlı esintiler
Kekremsi tatlar kusar dilime
Bunlar hep kar yağarken olur
Bir şehrin tenha sokaklarına

Şaha kalkan yalnızlığım
Bir mendil bile vermezken
Efsunlu hatıralar siper olur umutlarıma
Mavzer olur, mermi olur
Lakin böyle uzakta
Ağzımda hep o kekremsi tat olur
Bunlar hep kar yağarken olur.