Kara Bağladığın Yerden

yum gözlerini

başın sarp kayalardan dik

sabaha göz koyan fesleğen gülüşünde

maskaralığa inat

yüreğini sevinç içinde tut

ne kin duyulanın kininden kork

ne yalın duru adamın ekininden kop

bilgisizden ve

bilgisizliğinden uzakta dur yeter

sevgi saygı ekseninde

el etek öpenlerden olma

özlediklerinde yakın ol

bir varmış bir yokmuş arasında

kör testereyle boğazlanacaktım

sancılarına amansızca düşmeden

kara bağladığın yerden

gözyaşlarından sıyırdığı

zehrin izi kalır yüreğinde

üveyikleri çığlığında

kır çiçeklerin kokusu

süzülürdü gözlerinde

200513denizli