Kara Gözlerinin Rengindeki Geceler...

kara gözlerinin rengindeki gecelerde,

gözlerine vuran bir tebessüm gibi

vururken ayışığı soğuk denizlere,

bakışın kadar masum rüzgar

dokunurken tenime hafifçe,

ve ben,

ruhumla beraber kanatlanan kuşlarla

yıllanmış şarap gibi acı hasretinle

içerken karanlığı bir yudumda,

yüreğimdeki zalim fırtına

söndürmüşken şehirdeki tüm ışıkları,

hayalin görünür

bahtım kadar kara bulutların ardından,

aydınlanıverir gökyüzü

içten bir tebessümünle.

güneş,

gösterir hafiften,yüzünü

zifiri karanlık,

alacalığa bırakır gökyüzünü.

ve ben,

hayalini kaybetme korkusuyla

dökerim içimi,söverek

güneşe ve kızıllığa.

ve sen,

kaybolursun yine

çekip gidersin hayallerimden.

sanki,

unut dersin,unut...

söyle bana,

kara gözlerinin rengindeki gecelerde

ellerinin beyazlığında ki ay'ı

nasıl unutayım?...