Kara Kış

acılar sende kalsın şiirler bende

işte gidiyorum,

uçurumlar kıyısından

ilk başladığım yere,

belki bulursun beni birgün bir yerde,

hadi çık gel ardımdan gücün yeterse,

gücün yeterse al beni

kara kış.

yangınlar ortasındayım,

belasındayım bir sevdanın,

her yanım kan kırmızı

gözlerim tükeniyor yağmaktan,

kızıl-serin akşamlarını yaşarken baharın,

birden alıp götürüyor rüyalarımı,

kara kış.

işte son sözüm bu

tükenen mevsimler gibi

artık benim de kırıldı yağmurlarım,

kaldım ortasında aç yırtıcıların,

gel desen uzanmaz ellerim sana,

gel desem sesimi duyamazsın,

bahar bitti artık yaz bitti,

o yaşanan en son bahar döktü yapraklarımızı

geldi ansızın,

kara kış.

yakıyorum bir bir yazdığım bütün şiirleri

okuduğum bütün romanları unuttum artık,

düğümleniyor bütün sözcükler boğazımda,

ellerimden ellerinin kokusu gidiyor,

geriye korkusu kalıyor bütün gitmelerin.

meyve vermiyor artık ağaçlar,

son sözü söylüyorum

boğazımda bir harf büyüyor,

sonra yanıyor bütün hatıralar

ben dayanıyorum ey isyan

sana ne oluyor,

kar yağıyor bir yandan simsiyah,

ağlıyor bütün çocuklar,

ben dayanıyorm, yine de yanıyorum

kara kış!....