Kara Taştan Kara Toprağa Soma
Kış erken geldi Soma'ya
Bahar daha bitmemişti oysa
Kara yazı kaderlerini alınlarına
Kara kazmalarıyla yazdılar
Kazıya kazıya
Kara dehlizlerde güneşin hayali yasak
Vurulan her kazmada hayatın sonuna
Bir adım daha yaklaşmak
Nerden bileceklerdi eştikleri tüneller
Kendilerine mezar olacak
Rüyalar bile
Kara bulutlarla sarmaş dolaş
Labirentlerde kayboldu
Tüm hülya tüm aşk
Karanlığı aydınlatan ateş
Son demlerinde gördükleri son şavk
Tünellerde vurulan her kazma
Ölümü uykusundan uyanmak
Umut, ağıt ve ekmek
Kazmanın ucunda yan yana
Hayat kara hayat gece
Kader ölüm yazıyor
Hece hece
Terler alın, terler kömür, terler sine
Kıyama durur her nefeste
Şükür secdesinde şehadet dilinde
Baretin ışığı sönerken
Miraç olur son gece
Ölüm tünellerden yaklaşır adım adım
Ve sinsice
Karası ölüm, kömürü mezar
Her kazmada azar azar
Bekleme anam, eşim ve yavrum
Vuslat yok bu defa kader böyle yazar
Çocuklara pastel boya verilmez Soma'da
Güneş hiç çizilmez
Çöp adamlar ellerinde kazma
Resimler bile karanlık odalarda
Çiçekler bile karadır o sayfalarda