Kara Zamanı

Aslım kan-kemik-et değil

sessiz suyum karanlıklarda uykusuz

dağbaşında başsız uçurum

korkak gülüşlerden atan kendini

bir düş-düşüş

andan ana

halden hale

bir beyanım ki

aklım var diye unuttum

ayaklarım bahanesiyle kara zamanıyla vuruldum