Karakalem Gölgeler

Güneşin gözlerimdeki hüzne takıldığı anlardan...

Göğsümün yorgunluğu ilişir soluğuma...

Ve sen... !

Kendimi keşfe çıktığım anlardı oysa

Suskunluk zamanlarım...

İçimde debelenirken dağlarımın öyküsü

Kendime kasırga

Kendime "kabuksuz yaralar coştum..."

Dinlerim ben ruhumu her zifirle

Gece çökünce çoğalırım yeniden

Bir gün mavi şiirler yazacak olsam derim hep

Yeşil sabahlar avuçlayacak olsam

Kaç imge merhamet eder kalemime

Duldasında ağladığım kaç öksüzlük dile gelir

Yorgunum... Dünüme küskün...

Koştum' kendime ulaşmak için'

Koştukça caddeler yuttum

Ağladım her yağmurla birlikte

Sen! Yine de sev beni lodos sonrası bir kentte...

Ellerimi uzattım yüreğine

Yalnızlığın kapısı aralandı...

Bursa'ya yağmur yağarken lodos sonrası

Ve ben bıçak kesiği ezgiler kıvamınca

İçimi döven cümlelerle şiirler yazdım sana...

Toprağın kokusunu çekiyorum içime

Yağmur sonrası bir sevdayla...

Soluğuma tutundukça sen

Ter içinde susuyorum...

Aynalara çizdikçe yüzünü

Başaklar sivrilir çapraz boydan...

Karakalem gölgeler çizerek düşlerime

Bembeyaz bir sayfaya geceyi resmediyorum...

Şimdi binlerce düş zihnimin kıyısında...!

Düşe saydığım yarınlara...