Karanfil

birkaç deniz vardı ellerimde

ömrümü içine döktüğüm

artık zaman değil tükenen

yol boyu uzanan güneş kırıldı

yüreğimde eski bir acıdır özlem

nasırlı sözlerin göğsüme yaslandı

kıbleye vurgun kan

ateş yanar mı gül üstünde

bırak artık devrilsin dünya

ay ışığında yorgun karanfil

gece ökse altında seccade

dokunsam kırılacak belki de

yaprağın yansıması

duvar üstünde öksüz ve sefil

dayan

elbet ağlayacaktır annem

cennet ayaklarına sürgün

tut yüzümü dökülmesin

dağılmasın avuçlarımdaki kader

kurşun kadar ağır musalla

utanma

dokun yarama

elini sür