Karanfil Kokusu İnce Bir Esinti

karanfil kokusu ince bir esinti

ayın gamzesinde minicik bir gülüş

her zamankinden parlak samanyolu

damarımda o tanıdık fırtına

az ötede hiç gitmediğim köy

ve kumda oynayan düşlerimle

bir şiirin son dizesini yazıyor ellerim

sabrımı dizginleyip, yüreğimin atışını sana ayarladım

yazınca gerçekleşecek yeni bir hayatmışsın gibi

özlemlerimden alıp, ilk gençliğin beyaz günlerine getirdim seni

güneşlere sardım ruhumu, ayaklarının dibine serdim

dudaklarımdan gidince dönülmeyecek yollara düşürdüm ismini

yelesinde cömert bir türküyle bir tay düşledim

şakaklarına akıttım ebruli tüm masalları

Çınar ağacımın yalnızlığı kadar masumdur aşk

sürahideki su kadar aydınlık

kapanmamış yara gibi hüzünlüdür

bir kendinden kopma anı yaşıyor nefesim

çağıl çağıl akan nehirlere kapılıyor şiirlerim

bir öykünün şaşırtıcı sonuna bakarmış gibi

gecenin dilsizliğinde gözlerim

gök katında bütünleşir belki üç harfim

sen uykudayken gecenin uykusu kaçmış serçesi oldum

kurşun gibi sevişmelerden ölümler tasarladım sana

çünkü bir hasretin en yasak anındaydı yüreğim

gerçekler gibi bir yanıp bir sönüyor sokak lambası

hayallerimi kaybettiğim takvim arkaları upuzun sıralanıyor

kaldırımlara yığılıyor gölgem

köprü altı çocuklarının tinerleriyle uyuşuyor zaman

mavi bir düş gibi yaşama arzusu doldursa da içimi

bozuk havaları düzeltemiyor ney sesi

karanfil kokusu ince bir esinti

ayın gamzesinde minicik bir gülüş

şarap şarap kokan yıldızlarla

içimin gizem çiçekleriyle

içimin taşlarıyla kayalarıyla

göğü yırtan bilinçdışı şarkılarımla

bir şiirin son dizesini yazıyor ellerim