Karanfil Tokalı

karıştım sesinin kalabalığına

yokuş yukarı ikindilerde

bütün yönlerin hazin ve

açık vişne çürüğü sonuyum ben

sesinin kalabalığında ağır düşünceli

bir ara sokak mutluluğu

gözden çıkarmayı bilmiyorum

öğle sonlarını

senin henüz yeni gitmişliğini bile

bulutlar çelemez aklımı

tek yağmurum

uzak açık siyah görünümlü

ağaçlara terk etmen

elmacıklarına sırnaşık yüreğimi

ve nerdeysem

orda sensiz bir yaz evidir acı

anla kahrını güleç palmiyelerin

gözlerimin sen harici

bütün hayata yakın yalanlarının

gırtlağımı yırtıyorum

sesinin kalabalığında

ara müziğin olsun okşamanı istiyorum

benliğimi

evrensel bir tutkuyla

sokağımdaki çocuk neşesini paylaşarak

hüzün saatlerimle

hatta çocuğum ol

saçları karanfil tokalı

ölüyorum demek az buna sevgilim

her an yenilenen bir ölüm uzaklığın