Karanfilden Damlayan Acı

?kim bilir biz şimdi nelerin neresindeyiz

alı neden moru neden kırmızıyı kim bilir neden severiz?

Hasan Hüseyin Korkmazgil

yalnızlık yakışır bize

mısrada dolaşan hüzün en çok

tavan arasına sıkıştırılmış düşler

ilhamını bekleyen

kaya dibinde sararan çiğdem

ağaçta yaprak / toprakta buğday

kurşun sıkıldı yarınlara

ilk basamağındaydık yok olmanın

(isyanı sallandırmalı darağacında)

?kimse görmesin karanfilden damlayan acıyı

kapat tüm kapıları?

ki sevdik buğdayı

öpüp alnımıza sürdüğümüz

inek memesinde sütü / düvende öküzü

ama insanı en çok

(bir demet sevgi koy vazoya

gül koksun oda)

sevgi doğurmalı tüm kadınlar gebe kalmadan

çayırda uçmalı taylar / yelesi rüzgar

özgürlük diye haykırmalı tutsak fikirler

bildik

moru sevdik biz / alı

ama ölümün avuçlarında barışı en çok

?kimse duymasın karanfil acısını

kapat tüm kapıları?

dizelerinde vurulduk Nazım'ın

mürekkep kokusu serdik ölülerimize

karanlık sokaklarda kovalarken gençliği

başımız dimdik

akan kanımız Kızılırmak'tan da kızıldı

kırmızıyı da sevdik biz / insanı da

ama şiiri en çok