Karanlık Tanımaz

yolluğum türkülü

ekmeğin tadıyla salınır uzak ağaçlar

kalp ağrımda...

yaklaşan seslere yakalanmadan

bir nefes daha alacağım öykümden

ve siz yokluğu paylaşmak için değil

yalnızlığımı bozmak için gelirsiniz

sıradanlığıma...

ağaçları yeşil bilmekte bütün bir özgünlüğüm

siz onları görmezsiniz bile

hışırtılarla bir çocuk akşamı karşılar

aklı sokakta bir rüya roman olmayı bekler

obua renginde bir geceyle öpüşür arsız yağmur

siz sadece yaşlanırsınız

liman uğultuları geçer içimden

denizler aştığımı bilemezsiniz...

bulut yastıklarında başım

ilk ve son sevgiliyle beraber

adsız bir yolculuktayım

sizse beni aptal sanırsınız

düşlerimin özgür esiriyim

karanlık tanımaz önüm

merakım yanlış dal kuşlarına sorguç

köprüler kurarım ayrılara

işçilere hak

karıncaya toprak

kedere yalnızlık

olurum

ama asla umutsuz olmam

eminim siz de olmazsınız...