Karanlık Tren
tren kalktı, raylar yolculuğa hazırdı
sessizlik geçtiği yerlerde hakimdi
tıka basa tanıdık bazıları yabancı
tren gidiyor kimi uyuyor kimi eşlik ediyordu
taşlar önüne zıplamak için bekliyordu
akşam karanlığı dumanla karıştı
yarım ay yolcular tarafından anlamlandırıldı
gitmek isteyenlerin hepsi oradaydı
aydınlatmalar arızalı, tünele giriş vakti yaklaştı
cuf cuf sesleri pekiştirdi gitme kararlığını
yakınlarda istastyonda yoktu
durmayacaktı şef böyle kararlaştırdı
mazeret karanlık tüneldi
fısıldamalar tüneldeyken çoklaştı
şef karanlıktan istifade uykuya daldı
yolcular farkına varmadı
tünel uzundu bitmezdi
yiyecekler yer değiştirdi tazeleri tükendi
karanlıktan istifade edildi
kompartmanlardaki eşler değişti
sohbetler koyulaştı
yolcular karanlığı çok sevdi
trenin de yoktu başka derdi
rayların da keyfi yerindeydi
yataklar genişti içkiler çeşitli
manzara güzel, camları açmak basitti
kimse birbirini görmedi karanlık eşitledi
biri diğerine dokundu öbürü elledi
karısını bıraktı ava çıktı
çocuklar karanlığa alıştı
şef uykusunu alamadı geri yattı
raylardan sesler geldi kırılabilirdi
korku hemen sardı karanlıktakileri
erotik sohbetler edildi
acıkanlar bulduğunu yedi
kuşlar açık camlardan içeri girdi
içki mezeleri tükendi
su tükendi, bayat yiyecekler de bitti
insanlar birbirini yedi
açlık hissi yedikce bitmedi
dişiler içlendi erkekler piçti
raylardan biri kırıldı
tren kaza yaptı tünelden çıkamadı
yaralılar ve ölüler vardı
telefonlar tünelde çekmedi teknoloji yetmedi
yardıma kimse çağrılamadı
başka trende oradan geçemezdi
açlık dayanılmaz ölüm gerçekti
şef ilk ölendi yetişkinler takip etti
çocuklar yaralıydı
sonra onlarda hayatını kaybetti
dünyanın sonu geldi
şef trensiz, tren şefsiz kaldı