Karanlıklarda Karanlık Hayaller

Geceleşmiş bir kalbim var benim

İnsanlara uzak olmanın sevinci

Kafesteki bir kuşun,

Bir süre dışarıda kalması gibi

Çağın insanları çok garip biliyorum

Bu karanlık onların eseri

Uymak ise bizim donmuş çığlıklarımız

Yıllar mum olmuş önümde devriliyor

Devrilirken dünyaları bana devrediyor

Her yıl, ay, gün hep yeni bir acı

Kim bilir, belki de bunlar ayakta tutuyor

Alışagelmiş bir serüvenin ortasında

Kaderimizi mürekkepsiz kalemlerle

Tükenmez kalemi silgi ile silmeye çalışıyoruz

Hayallerimiz bizim için büyük

Geriside karanlık kadar küçük