Karanlıkları Aydınlatan

Gözlerimde güneşin doğuşu,

Kabul edilmemiş, tecrübe edilmemiş, iç içe geçmiş halkaları...

Yürekte değil mi ki zemberekler, düşlerde al basmalar?

İkisi de aynı birbirine benziyor, aynı anda içinde bir paradoks!..

Gözlerimin yamacına gülme payı bırak.

Ve içimdeki karanlıkları aydınlat.

Yeni bir başlangıç, yeni bir yolculuk için,

Bilinmeyene doğru, bir gemi gibi,

Rüzgarın yönünü takip eden bir kaptan gibi!..

Güneşin ışığı, yüreğimin derinliklerine sızıyor

Bir labirentin içinde, bir kelebek gibi

Sonsuza kadar, bir evren içinde, bir yıldız gibi.

Duygusal derinliğim hüzün, keder ve de yalnızlık

Teması desem özlem

Kendimi bulmasam her defasında

İçimdeki boşluğu dolduramam.

Uzaktan bir yıldız gibi izledim,

Gökyüzünde parlıyordu, ama ben ulaşamazdım.

Bir nehir gibi akıp gitti, ama ben kıyısında kaldım,

Suyun akışını izledim, ama ben ıslanmadım.

Uzaktan hissettim, ama kalbimde bir boşluk bıraktı,

Ruhumda bir yangın bıraktı, ama ben söndüremedim.

Uzaktan yaşadım, ama gerçekte, sadece bir yanılsamaydı,

Bir hayal gibi yaşadım, ama uyandığımda, gerçek olmadığını anladım.