Karanlıktaki Geceler

Karanlikti geceler bana,

Bir yaz gecesindeymis umutlar,

Kapanmis gözlerime umut,

Siginakta saklanan kalbime pencere,

Karanlikti gecem,sen gelmeden evvel,

Karanlikti geceler bana,

Bir yaz gecesindeymis umutlar,

Belki romanlardaki sonbahar aski değildi,

Ya da kimse bizden efsane diye bahsetmeyecekti,

Karanlikti geceler bana

Ellerine dokunana dek,

Ne kaybettiklerim,ne sonmus umutlarim,

Hepsi artik ellerine emanet,

Kaybettin onlari artik,

Sakladin benden,

İsiklari acmak icin,

Aydinliga geciste.

Karanlikti geceler bana,

Yaz günüydü geldiğinde,

Son devresinde hayatimin,

Umutsuzluk oyununun son sahnesinde,

Gel dedin, yaşanacak çok şey var deli çocuk

Karanlikti gecem gündüzüm,

Tutamadigim hayat damliyordu kan gibi vücudumdan,

Sen geldin

Sen geldin

Elini dudaklarima koydun

Ve susturdun agzimdan dökülen tüm olumsuzluklari

Karanlikti gecem,

Sen geldin

Acti güneş, kurudu gozyaslarim

Doldu yüreğime umut dolu yarinlar,

Ellerini tuttum ve yasadim

Gözlerimi kapattim ve guldum yarinima

Belki efsane olmayacagiz

Belki bu ask bir daha konusulmayacak

Ne bir yazarın eylül aski romanina

Ne de bir sairin sonbahar yapraklarina konu olmayacagiz,

Ama hic bir bilim de

Gozlerinle bana verdigin mutluluğu olcemeyecek,

Bir yaz günüydü

Sen geldin

Ben guldum

Sevgilim..