Karanlıktayım..tutma Elimi,tanıyamam

kapalı bir odanın loş ışığısın sanki..

yüreğimde o odaya mahkum..

sensizliğin kör karanlık gecelerinde yalpalıyorum sağa sola..

düşünmekten aciz bir akıl bıraktın geriye bana

yanlışlarını anlamak istemiyor aklım

bir gidiyorum demen yetti

hayatıma karanlık bir çukur açmaya.

ağladım..

gecelerce ağladım..

kendi kendime anlattım seni..

gözlerinde gördüğüm o büyünün yalan olduğuna inanamadım ben

yaşadığımı inkar etmekle eşdeğerdi bu bana..

ama bazen öyle özlüyorumki seni..

sarılmanı..

arada bir görsemde yetiyor işte

içimde sağlam kalan yerlerinde titrememle yıkıldığını hissetsemde

aşkıma değer..

yaşadığım aşka değer..

bir sevgi var içimde anlayamadığın..

gün gün çoğalan

konuştuğum her kelimede seni aratan..

baktığım,daldığım heryerde seni seni hissettiren..

uzaklarda sevdim ben seni..

ve kabul ettim..

aşkının içimden gitmeyeceğini..

baktığım her gözde

dokunduğum her tende

biraz daha sevdim ben seni..

uçsuz ormanlarda kayboldum

derin okyanuslarda boğuldum

sen gözlerimin içine bakarak

olmuyor dediğnde..

nasıl olmuyor?

nasıl olmaz?

olmadıysa ben neden?...

anladımki bir bataklıktı bu aşk..

beni oraya atanda sendin

elimden tutup kurtaranda

şimdi içimde bir boşluk..

dolmayan..

dolduramadığım..

senlede dolmaz o boşluk..

biliyorum..

yanan canımın acısına bir ben şahidim

ve ben beni bırakmayan aşkıma senin gibi ihanet edemem..