Kararık

kitap heyecanlarıyla dağıldı ev

kararık odada unuttuğum sesim

hala seviyor seni...

ölü kuş portreleri çiziyor uykum

uyanınca bir göçten kurtuluyorum sanki

bir ömür oluyor sana yeniden muhtaçlığım

seni düşlemeden yüzümü bile yıkayamıyorum...

huysuz çocuklar gibi ağlamaklı

pazar kandırmacalarında sessiz

ve sokak mahrumu sıkılganlara

yağmurun ilk kokusunu anlatmak için

bu rezilliğim...

güneş almayan gözlere

martılar çığlık taşısın diye

gemiler çiziyorum düş atlaslarıma

peşinsıra doğuş çabalarıyla yarım...

bir sayfiye öyküsüyüm

çoğalıyorum kendimde bile

sokak isimleri ezberlemek gibi seni aramak

kıta kıta akşam bulutları yorumlamak

üşenmeden sazlıklarda...

yorulmayan temmuzlarda ilk telaşımsın

okul tatilleri kadar dışarı düşkünü

kapılar kapalı

ama yüreğim açık...