Karasis Ağıtları / Kuyular

I

Aşk

Ve suretiz eğrilmiş iplik uykusunda

Parlayan pigment

Fosforsuz zamanlardı

Sanki

Her gece

Burkina faso'ya akıyorduk

Bir nehir kederiyle

Bir sessizi bir sesliye taşıdığında rüzgâr

Bir sesliyi yuttuğunda sessizlik

Zehr-i azam fısıltıları

Kuyulardan göğe yükseliyordu ses

Renk uyumu yaratıyordu parçalanmışlık

Ruhumu doldur

Yağmur yağar ve biter sonra.

II

Dil kafesi

Kulluğu yırtan

Kulluğa yatan varlık ve yokluk

Sanki kutsal kitaplardan uçup

Şarap süzen kanatlı kuş

Ve ölü dallı ağaçlara konuyorduk

Konuşuyorduk. Yine.

Burada oturacağız seninle

Yine de yaşanacaktı nirvana

Çiçeğin bıçağa dokunduğu an

Bıçağın çiçeği çektiği sır

Bahçenin susuşuyla

Karanlığa bakalım

Uzak yıldızlar kederin ne olduğunu bilir

Düşerler birer birer

Yollara

Ağaç üstlerine ve mağara kapılarına

III

Zaman gelir

Nedensiz çöken sis

Ve ah gibi kendiliğinden

Öyle kendiliğinden, gözlerimiz yokken

Sakin döllenmenin karanlığında karasis duman

Bu berrak duman

Baş dönüklüğü, mide bulantısı

Öyle kalıyorduk taş gibi alev

Göğüs kafesi

Kasık arası

Öyle yanıyordu Burkina faso

Her şeye

Ve hiç şeye.